Помогаем зависимым
и их семьям

ОБЪЕКТИВНАЯ ИНФОРМАЦИЯ О РЕАБИЛИТАЦИИ ЗАВИСИМЫХ ОТ АЛКОГОЛЯ И НАРКОТИКОВ


Мы свяжемся с Вами и проконсультируем,
как помочь себе и своим близким
справиться с зависимостью.

Алкагалізм гэта добра

бібліятэка

Алкагалізм. Страта дозавыя кантролю

Кажуць, алкаголік — гэта той, хто спіртное дрэнна пераносіць. Вось я спіртное пераношу добра. За сталом любога магу перапіць. А жонка ўсё мяне пілуе, баіцца, што сап’юся. Хто з нас мае рацыю?

Добры дзень, Мікалай. Правы ваша жонка. Насуперак якое існуе перакананні патэнцыйныя алкаголікі як раз валодаюць падвышанай устойлівасцю да алкаголю, што абумоўлена генетычна высокай актыўнасцю ў іх арганізме спецыфічных ферментаў, якія расшчапляюць этылавы спірт.

Дзякуючы такой спадчыннай схільнасці прытупляецца адчувальнасць да спіртнога. У той час як большасць іх сатрапезнікамі раніцой ляжаць у напаўпрытомным стане, мучачыся похмельным сіндромам, уладальнікі падвышанай устойлівасці да алкаголю нават пасля самавітага паліваньня спакойна ідуць у інстытут ці на працу. Яны проста не адчуваюць небяспечнай мяжы, за якім наступае алкагольная залежнасць, не заўважаюць, як паступова растуць спажываныя імі дозы спіртнога.

Нядаўна я лячыў маладую дзяўчыну, у якой праблемы пачаліся з таго, што яна спакойна выпівала дзве бутэлькі сухога віна ў дзень. І пры гэтым яна выдатна вучылася. За тры гады падобнай жыцця яна дайшла да такой стадыі алкагольнай залежнасці, да якой, не валодаў яна згаданай вышэй спадчыннай схільнасцю, дайшла б гадоў праз 10. У выніку гэтая дзяўчына стала выпіваць штодня бутэльку гарэлкі або адпаведную колькасць піва. Да мяне яна прыйшла ўжо з сфармавалася алкагольнай залежнасцю.

Амерыканцы неяк падлічылі: высокая ўстойлівасць да спіртнога ў 20 гадоў — прамы шлях да алкагалізму ў 30. Калі пры гэтым чалавек трапляе ў выклікаюць прыхільнасць да рэгулярнай выпіўкі ўмовы, сумны зыход наканаваны. Мне здаецца, што вам, Мікалай, ёсць над чым задумацца. Апасенні Вашай жонкі цалкам апраўданыя. З павагай, Магалиф Аляксандр Юр’евіч.

Лічыцца, што алкагалізм — спадчынная хвароба. Гэта што ж, калі мой дзед быў алкаголікам, я таксама ім буду?

Добры дзень, Зміцер. Зусім неабавязкова. Вядома, пры алкагалізме спадчынная складнік мае вялікае значэнне, але далёка не вырашальны. Чалавек можа пражыць усё жыццё і нават не падазраваць, што такая схільнасць ў яго ёсць. Сакрэт у тым, што ён проста не трапляе ў такія сітуацыі, калі гэтая яго генетычная «праграма» рэалізуецца.

І наадварот. Варта такому чалавеку апынуцца ў выклікаюць прыхільнасць да рэгулярнай выпіўкі умовах, і цяжкае спадчыну тут жа дасць аб сабе ведаць. Так што, калі ў вашым родзе, Дзмітрый, былі заўзятыя выпівакі, улічыце мае рады. Асцярожна звяртайцеся з моцнымі напоямі: старайцеся не ўжываць іх на галодны страўнік, рабіце перапынкі паміж тостамі, запівайце іх вадой, а лепш сокамі. Адчуўшы лёгкае ап’яненне, спыніце піць. Не захапляйцеся такімі падступнымі напоямі, як піва ці слоікавыя кактэйлі. Не забывайце, што 0,5 літра піва адпавядае 50-60 мл гарэлкі. Запомніце, што сутачная доза спіртных напояў, якая дасягае 200 мл у пераліку на чысты спірт, хутка прыводзіць да алкагалізму. Ніколі не піце штодня, а галоўнае, не выкарыстоўвайце алкаголь для вырашэння сваіх псіхалагічных праблем. Інакш у вас ёсць усе шанцы паўтарыць горкі лёс вашых п’юць продкаў. З павагай, Магалиф Аляксандр Юр’евіч.

Добры дзень. Паспрабуйце ацаніць мой стан. Амаль штодня вечарам, пасля працы, калі я стаміўся і галодны, мяне цягне выпіць. Доза — 250 грамаў гарэлкі. Больш не хочацца. Пахмелля амаль няма. Не магу сказаць, што мяне гэтая сітуацыя палохае, хутчэй за турбуе. Раней я мог абыходзіцца без спіртнога месяцамі, цяпер быццам бы таксама магу, але не абыходжуся. Баюся, што гэта самападман. Быць можа, варта звярнуцца да Вас? З павагай, Сяргей. 45 гадоў.

Вядома, той інфармацыі, што Вы далі, недастаткова для пастаноўкі дакладнага дыягназу. Аднак ужо можна выказаць здагадку, што гаворка ідзе пра першую стадыі алкагольнай залежнасці, калі псіхалагічная залежнасць ўжо сфарміравана, а фізіялагічная толькі фармуецца. Такі варыянт алкагольнай залежнасці вельмі распаўсюджаны ў грамадстве і большасць не лічыць гэта праблемай. Мы ж назвала гэта вячэрнім алкагалізмам. З аднаго боку, такі варыянт залежнасці не здаецца цяжкім, бо няма выяўленага похмельного сіндрому і няправільных паводзінаў, але з іншага боку ён вельмі падступны, бо фармуе алкагольны лад жыцця і дэстабілізуе нервовую сістэму. Вам неабходна дэталёва абмеркаваць сваю цяперашнюю стан здароўя са спецыялістам у пазбяганне сур’ёзных праблем у будучыні. Дадаткова пачытайце Вячэрні алкагалізм і Алкагалізм мяняе маскі З павагай, гл. лекар клінікі Магалиф Аляксей Аляксандравіч.

ОГРОМНОЕ ДЗЯКУЙ за вашу працу і за адказ у такой Кароткую тэрмін. У Санкт Пецярбургу ёсць ваша клініка і да якога доктару трэба ісці? Колькі каштуе прыём лекара? Ешё раз Дзякуй.

Добры дзень, Юрый. У нас няма філіялаў у іншых гарадах і, у прыватнасці, Санкт-Пецярбургу, аднак спадзяюся, што ў гэтым горадзе працуе нямала добрых спецыялістаў.

З павагай, галоўны лекар клінікі Магалиф Аляксей Аляксандравіч

Добры дзень. Дапамажыце, калі ласка, саветам. Мне 32 года. Палю, да нядаўніх часоў выпіваў бывала не ў меру. З месяц таму пачаліся дзіўныя прыступы. Чарка любога спіртнога і праз хвіліну дзве, чырванее твар, вочы, становіцца цяжка дыхаць. Адзін раз уся спіна пакрылася плямамі чырвонага колеру. Праз дваццаць хвілін усё ўстае на свае месцы, але піць жаданне знікае :-). А бывае, выпіваю без праблем. Ціск мераю 14090 — 12080. Загадзя дзякуй за адказ.

Добры дзень, Юрый. Не выключаю, што гэта звязана з перапрацоўкай алкаголю, так званымі алкагольнымі ферментамі. Адзін з гэтых ферментаў закліканы нейтралізаваць алкагольны яд (ацэтальдэгід), аднак па нейкіх прычынах дрэнна спраўляецца з гэтай задачай. Вам неабходна параіцца з лекарам і праверыць функцыю печані.

З павагай, гл. лекар клінікі Магалиф Аляксей Аляксандравіч

Мужчына 32 года, неабыякавы да алкаголю, лёгка вядзецца ў кампаніі на чарку, пры гэтым не ўмее своечасова спыніцца. Пасля гарэлкі нярэдка п’е яшчэ піва. На след. дзень пасля моцнай выпіўкі моцнае жаданне працягнуць півам. АЛЕ: калі ёсць праца ці інш. Стрымае. фактары, то піць на след. дзень не будзе. Доўжыцца. запояў няма. У кампаніі непітушчых людзей можа не піць наогул (месяцамі). Пытанне: ён алкаголік ці не? Ён гатовы закадавацца увядзеннем якога-небудзь прэпарата. Мне здаецца, яму дастаткова было б увесці проста нейкія вітаміны, каб ён думаў, што яго закадзіравалі. Гэта яго сапраўды б ўтрымала ад прыняцця алкаголю, яму трэба проста адвыкнуць. Як скарэктаваць яго паводзіны, ня нашкодзіўшы арганізму?

Добры дзень, Аксана. Вы ўжо апісалі асноўныя сімптомы алкагалізму: паталагічнае цяга да алкаголю, страта дозавыя кантролю, пахмельны сіндром і запойные стану. Што да лячэння алкагольнай залежнасці, то кожны прымае рашэнне самастойна, хто-то ставіцца да гэтай праблемы сур’ёзна і праводзіць комплекснае амбулаторнае лячэнне, хто-то здавольваецца аднаразовай сеансамі «страхотерапии». У любым выпадку, перш чым пачынаць якое-небудзь лячэнне або ўжываць той ці іншы метад, пракансультуйцеся разам з мужам у дасведчанага лекара. Пачытайце інфармацыю тут. З павагай, гл. лекар клінікі Магалиф Аляксей Аляксандравіч.

Калі чалавек не ведае меры ва ўжыванні алкаголю і не можа сябе кантраляваць — гэта ўжо небяспечна.

Добры дзень, Ірына. Так, гэта небяспечна. Страта дозавыя або колькаснага кантролю з’яўляецца грозным сімптомам алкагольнай залежнасці і назіраецца ўжо пры першай стадыі (усяго іх тры па айчыннай класіфікацыі). У гэтым выпадку неабходна пракансультавацца са спецыялістам на прадмет дакладнай пастаноўкі дыягназу і далейшага прагнозу. Чым раней будуць прыняты меры ў вырашэнні гэтай праблемы, тым менш шанцаў набыць у будучыні цяжкую стадыю алкагалізму. З павагай, гл. лекар клінікі Магалиф Аляксей Аляксандравіч.

Добры дзень! Мне 26 гадоў, падлогу мужчынскі, сярод блізкіх сваякоў (бацькі, бабулі-дзядулі) алкаголікаў няма, дзядзька лечыцца ад піўнога алкагалізму. Першы раз выпіў у 15 гадоў, бутэльку гарэлкі. З тых часоў ўжываю алкаголь рэгулярна, сімптомы ўвесь гэты час аднолькавыя: пасля першай чаркі / чаркі хочацца піць да ўпора (і заўсёды хацелася, з самай першай бутэлькай было сапраўды гэтак жа), ванітавага рэфлексу няма (і ніколі не было), па дасягненні максімальнай дозы (0,5 гарэлкі або эквівалент у піве) — проста засынаю, пахмелле (прыгнечаны стан) праходзіць пад вечар наступнага дня. Апошнія тры месяцы фіксую выпітае. Статыстыка: ўжываю алкаголь 15-20 дзён у месяц, колькасць выпітага ў месяц у перакладзе на гарэлку — стабільна 4 літры. Прашу вас, дайце параду — ці то пара тэрмінова да лекара, ці то трэба проста піць менш, так як такая доза шкодная для здароўя (і калі не атрымаецца — то да лекара), ці то ўсё ў норме і ў мяне проста так фізіялогія ўладкованая . Загадзя ўдзячны Вам за адказ, Анатоль.

Добры дзень, Анатоль. На жаль, праблема з алкаголем ў Вас ужо ёсць. Назіраюцца відавочныя прыкметы алкагольнай залежнасці: страта ванітавага рэфлексу, высокая талерантнасць (устойлівасць арганізма да алкаголю), страта дозавыя кантролю і сістэматычнае ўжыванне спіртнога ў п’янючым дозах. Я раю Вам абавязкова абмеркаваць свой стан здароўя і ўзаемаадносіны з алкаголем з лекарам. Хачу адзначыць, што Вы правільна зрабілі, што звярнулі на гэту праблему ўвагу. Чым раней пачаць яе вырашаць, тым хутчэй будзе станоўчы вынік.

З павагай, гл. лекар клінікі Магалиф Аляксей Аляксандравіч.

Добры дзень! Мне 27 гадоў і спіртное ўжываю з 16.Дело у тым, што я, выпіўшы трохі, не магу ўжо потым спыніцца, і напівацца да страты прытомнасці, стаю вельмі агрэсіўным як да блізкіх так і да іншых людзей. На раніцу звычайна нічога не памятаю. Я спакойна магу не ўжываць спіртное 1-2 месяцы, але ў гэты перыяд усё роўна ёсць маленькае жаданне выпіць. Калі пачынаю піць кажу сабе, што вып’ю ледзь-ледзь і спынюся, але так бывае вельмі рэдка. Радыкальных спосабаў лячэння не хачу ўжываць (кадаваньне, тарпеда, І.Д.). прашу дапамажыце

Добры дзень, Аляксандр. На жаль, у Вас выяўляюцца выразныя сімптомы алкагольнай залежнасці: страта дозавыя кантролю, няправільнае паводзіны ў стане алкагольнага ап’янення і наступная амнезія (правалы памяці) на некаторыя падзеі, а таксама прыхаваная цяга да алкагольнаму ап’яненню паміж зрывамі. Раю Вам не адкладаць свой візіт да спецыяліста і як след разабрацца ў сваім стане здароўя. Мы, натуральна, займаемся лячэннем падобных паталагічных станаў, а Вам толькі трэба вызначыцца, у якую клініку і да якога лекара звярнуцца па дапамогу. Дадаткова можаце пачытаць нашы прыклады з практыкі.

З павагай, гл. лекар клінікі Магалиф Аляксей Аляксандравіч.

Дзякуй за адказ. Калі вам ня клопат, і ў вас будзе час на яшчэ адзін адказ мне, буду вельмі ўдзячны.

Гэта ўсё тычыцца памяці якая губляецца падчас спажывання алкаголю. Трохі фактаў. Алкаголь я прымаю па некаторых мерках даволі часта, кожную пятніцу. Гэта абумоўлена тым, што мы сустракаемся з сябрамі пасля заканчэння працоўнага тыдня, адпачываем. Напэўна гэта не ёсць правільна, але пятніцкі адпачынак ужо даўно асацыюецца з спажываннем алкаголю. І так працягваецца ўжо гады 3-4. Ніколі алкаголь не выклікаў у мяне адчуванні страху ці нейкія негатыўныя асацыяцыі. Ніколі я не звярэў ад яго, і ніколі не піў так, каб заснуць прама за сталом, ці зваліцца па дарозе, бо лічу што алкаголь трымаю адносна добра, і адчуваю калі трэба спыніцца. Я не лічу, што ў мяне адбываецца атручванне алкаголем. Я ведаю меру ў спажыванні, і ў мяне няма ні ваніт, ні жудаснага стану на раніцу. Гэта значыць часцяком, калі я ўжываю алкаголь, многія людзі не бачаць нават ўва мне п’янага, а толькі вясёлага і ўсмешлівага чалавека, у якога выдатны настрой, які ў гэтым стане дастаўляе толькі радасць блізкім (і нават не толькі) яму людзям. Паводзіны маё цалкам адэкватнае, і ніколі не было нейкіх праблем, звязаных з алкаголем. Я разумею, што калі чалавек напіваецца да стану правалу ў, і трапляе ў так званае стан «аўтапілота», ён ужо раніцай нічога не ўспомніць, пасля таго моманту, як гэты аўтапілот ўключыўся. Аднак, як я казаў, я не п’ю да такіх кандыцый. Ці магчыма, што звычайна я трохі закусваю пры спажыванні алкаголю (аддаю перавагу запіваць), а пасля прыняцця пэўнай долі моцнага алкаголю (гарэлкі), яна становіцца мне процілеглага на смак, і я п’ю толькі піва. Гэтак жа звычайна я не палю, аднак пасля прыёму алкаголю палю даволі часта. Я разумею — што адмова ад алкаголю здыме ўсе праблемы, але я думаю што на дадзены момант гэта не вельмі магчыма. Ці ёсць нейкія іншыя фактары, якія могуць паўплываць на паляпшэнне памяці? Напрыклад адмова ад алкаголю на працягу месяца, з тым каб памяць аднавілася, або пісьменнае спажыванне яго (добрая закуска), адмова ад цыгарэт? У рэшце рэшт — нейкі прафілактычны курс, магчыма? Прашу прабачэння за такі доўгі маналог, але мне здаецца, што лепш заўсёды найбольш поўна апісаць сітуацыю доктару. Загадзя вялікі дзякуй, нават за ваш першы адказ.

З павагай, Максім

Такім чынам, Вы самі адказалі на сваё пытанне. Нельга змешваць спіртныя напоі (моцны алкаголь і піва), неабходна ўжываць спіртное толькі на сыты страўнік, робячы паўзы, курэнне ўзмацняе інтаксікацыю. Ваніты — гэта ахоўны рэфлекс, які ў Вас, па ўсёй бачнасці, даўно згублены ў выніку высокай талерантнасці (ўстойлівасці арганізма да алкаголю). Таму, калі Вы ўжываеце спіртное ў такой цяжкай сумесі (гарэлка + піва) узнікае эфект алкагольнага ўдару, калі вонкава можа захоўвацца бачнасць адэкватных паводзінаў, аднак назапашванне высокай канцэнтрацыі алкагольных ядаў ў мозгу выклікае тармажэнне псіхічнай дзейнасці, уключаючы функцыю памяці. Улічыце, што цяжкае ап’яненне прыводзіць да гібелі мноства мазгавых клетак, таму аднаўляецца памяць з кожным разам усё больш павольна. Адмова ад алкаголю, а ў далейшым яго умеранае ўжыванне дапаможа Вам захаваць нармальную памяць. Пачытайце маё інтэрв’ю. З павагай, гл.врач клінікі Магалиф Аляксей Аляксандравіч.

Алкагалізм — Ці добра, калі чалавек можа шмат выпіць, або Сіндром змененай рэактыўнасці

Не хлушу, далібог, — скажы, Сярога!

І калі б гарэлку гнаць не з пілавіння,

Тое што б нам было з пяці бутэлек!

Найбольш характэрныя праявы дадзенага сіндрому — знікненне ахоўнага ванітавага рэфлексу пры перадазаванні спіртнога і павелічэнне колькасці ўжытнага алкаголю. Сама па сабе магчымасць шмат выпіваць без імгненных непрыемных наступстваў у выглядзе ваніт яшчэ не з’яўляецца прыкметай алкагалізму. Такая магчымасць можа быць першапачатковай, што, дарэчы, кажа, як правіла, пра спадчыннай схільнасці да алкагалізму, а не з’яўляецца прыкметай моцнага здароўя, як гэта прынята лічыць. Іншы варыянт — гэта калі здольнасць шмат выпіваць прыходзіць з гадамі, пасля доўгіх рэгулярных «тренировок9raquo ;. І ў тым, і ў іншым варыянце ганарыцца няма чым, бо ў лепшым выпадку павелічэнне пераноснасці алкаголю сведчыць аб рэгулярным яго ўжыванні, пакуль яшчэ без прыкмет залежнасці.

Усе мы ведаем, што калі здаровы чалавек перабралі з выпіўкай, то яго можа вырваць, і не адзін раз. Гэта спрацоўвае наш ахоўны рэфлекс, які сігналізуе: арганізм, груба кажучы, да краёў перапоўнены алкаголем. Пакуль ваніты не ўзнікла, колькасць выпітага спіртнога пераноснасці, нагрузка на арганізм не выйшла за межы індывідуальных межаў.

У працэсе фарміравання алкагольнай залежнасці дадзеная ахоўная рэакцыя паступова атрафуецца, і які п’е чалавек набывае магчымасць ўжываць вялікая колькасць спіртнога. Гэта прыводзіць да развіцця цяжкіх формаў ап’янення — аж да комы.

Класічны варыянт: ўспомнім, як мы ўнутрана уздрыгваем, убачыўшы чалавека, які ляжыць у ненатуральнай паставе прама на Запляваная асфальце, мяркуючы самае сумнае. Толькі падышоўшы бліжэй, пераконваемся, што небарака смачна сапе і ад яго грунтоўна нясе перагарам. Такога глыбокага ап’янення, вядома ж, немагчыма дасягнуць пры захаванні рвотном рефлексе. Таму яго знікненне павінна расцэньвацца як трывожны прыкмета, які сігналізуе, як мінімум, аб рэгулярным прыёме алкаголю.

Пытанне: Майго мужа некалькі дзён пасля запою «выварочвае навыварат». Ён кажа, што яго арганізм, як і ва ўсякага здаровага чалавека, ведае норму і на «перебор9raquo; рэагуе такім чынам. Ці так гэта?

Не, гэта не так. У хворых алкагольнай хваробай часта маецца спадарожнае паразу органаў страўнікава-кішачнага гасцінца. Таму пасля запою ў іх таксама бывае ваніты, якая, як правіла, узнікае падчас пахмелля і з’яўляецца прыкметай интоксикационного сіндрому на фоне абвастрэння хранічных захворванняў печані і падстраўнікавай залозы.

Акрамя гэтага, прычынай ваніт часта бывае атручэнне сурагатамі алкаголю, якія прадаюцца пад выглядам звычайных спіртных напояў практычна дзе заўгодна. Прыбытак ад іх продажу, па ўсёй бачнасці, супастаўная толькі з прыбыткам ад продажу наркотыкаў. Напэўна, толькі гэтым можна растлумачыць тое, што мы працягваем атручвацца «левой9raquo; гарэлкай, віном, шампанскім, якія купляем накшталт як у салідных крамах. Я ўжо не кажу аб славутых «чырвоных шапачках», «льдинках9raquo ;,« попугайчиках9raquo ;, якія прызначаны для абястлушчвання паверхняў, але з поспехам выкарыстоўваюцца ўнутр, нашымі «гурманами9raquo ;, выносячы штогод неймаверную колькасць жыццяў.

Рост талерантнасці, або Магчымасць выпіваць усё большае і большае колькасці алкаголю

Пасля таго, як знікае ванітавы рэфлекс, а ў арганізм працягваюць паступаць усе вялікія дозы спіртнога, чалавек альбо гіне, альбо, што бывае часцей, прыстасоўваецца да павялічанаму паступлення таксічнага рэчывы (якім, несумненна, з’яўляецца алкаголь у такіх дозах).

Падобна таму, як Змеялоў прывучае сябе да смяротна небяспечнага атруты, уводзячы сабе ўсё больш значныя яго дозы, так і арганізм часта які выпівае чалавека вымушаны адаптавацца да пастаянна расце колькасці алкаголю. У выніку падвышаецца сінтэз ферментаў, разбуральных этылавы спірт. Следства — здольнасць ужываць вялікія, часам проста фантастычныя, дозы алкаголю.

Напрыклад, у нас быў пацыент, які выпіваў штодня да 10 (!) Бутэлек гарэлкі! Уяўляеце ?! Ён уставаў раніцай, на сняданак выпіваў два шклянкі, сядаў за руль (!) І ехаў на працу! На працягу дня улівалі ў сябе яшчэ дзевяць бутэлек — і так цэлы год! Пра другога нашага хворага яго дачка распавядала, што ў гарачае надвор’е са словамі «што-то піць хочацца», ён мог папросту з рыльца выпіць літровую бутэльку гарэлкі, прычым вонкава пры гэтым выглядаў зусім цвярозым. Яго сутачная доза алкаголю даходзіла да 6 (!) Літраў гарэлкі! (Праўда, скардзіўся, што часам пасля такой колькасці выпітага на наступны дзень крыху цягнула ванітаваць).

Сапраўды, мы гераічная нацыя, і нездарма пра нашу здольнасці шмат і весела піць даўно ходзяць легенды па ўсім свеце. З дзяцінства, ледзь навучыўшыся разумець, пра што гавораць навакольныя, мы ўсведамляем: адзін з прадметаў нашай нацыянальнай гордасці — здольнасць махнуць, ня моршчачыся і не закусваючы, пару шклянак гарэлкі, а яшчэ лепш чыстага спірту!

Усе нашы святы дрэнна прадстаўляльныя без вялікіх доз алкаголю. А крытэрыем ўдалага бяседы часта служыць колькасць выпітага спіртнога і ступень куражу перапіс гасцей. Непітушчы чалавек ацэньваецца адназначна — ці хворы, ці сволач!

Поўны пералік паслуг Медыцынскага Цэнтра «Бехтерев»

Лячэнне іншых залежнасцяў

Лячэнне псіхічных захворванняў

© 1991 — 2017 Асацыяцыя медыцынскіх арганізацый «Цэнтр Бехтерев» — звяртае вашу ўвагу на тое, што вынікі лячэння могуць вар’іраваць у залежнасці ад індывідуальных асаблівасцяў пацыента.

Пры выкарыстаньні матэрыялаў спасылка на сайт абавязковая.

Напишите нам
Напишите нам




Меню